10 Kasım – Son Kasım’a Kadar – Mustafa Kemal ATATÜRK

 

 

İçimize bakmamız yeterliydi

Bakamadık

Senin fikirlerine hayat verdikçe

Senin izinde ilerledikçe

Seni yaşatacaktık

Bilemedik.

Bir heykel yada bir vücut aradık

bekledik senden sonra

Ama hepimizin

Ata Türk

olduğunu göremedik

Anlayamadık

Geriye gittikçe ülkemiz

Uzaklaştıkça medeniyetten

Seni daha iyi görüyoruz

Biliyorum ki

Akılda

Fikirde

İlimde

Bilimde

Toprakta

Tabiatta

Nereye baksam

Senden bir parça

Çünkü hepimiz

Ata Türk’üz

İzinde…

Ve cahillik

günden düne

ilerledikçe

Seni daha iyi anlıyoruz…

@oguzhanabdioguz

@etkinlikayseri

lan! yine mi? (sus lan sus)

30 yıldır yaşıyorum 30 yıldır atamadım şu buhranları. an ve an gelen hayatın neresindeyim lan ben derdi

bir an durup düşünüp napıyorum oğlum ben durumu.

bir an bakıp hayatımda kim var diyip

kalabalık içinde yalnız kalmış hissiyatı.

ve an ve an sus oğlum konuşma lan konuşma dedim sana içini açma kelimelere dökme sus hissetme düşünme görme yapma etme sus oğlum sus bastırışları kendime

kendimce …

aşırı yalnızlık içeren ama bir o kadar aşırı kalabalık bir hayat benimkisi

aşırı aktiflik içinde olan ama aşırı sakinlik isteyen bir hayat benimkisi

aşırı bir köşe de kendince yaşamak isteyim aşırı herkes tarafından dile gelen bir hayat benimkisi

aşırı bir ben olan ama aşırı bir benden uzak kendimden uzak bir hayat benimkisi

yorgunluk had safhada

can sıkıntısı

varlığına şükrettiklerim var etrafımda

ama neden bu yetmez dediğimiz duygular

çok mu filmlerin etkisinde kaldık

aşkı bize neden en gerekli temel taş olarak sundular bize

eksikliğini en çok hissettiğim sevgi elini tutacağım biri neden oluyor…

birde o el kenetlenecek el bulamayınca neden kendim eksikmişim gibi

düşünmekten yorulup kendimi düşünmemeye sevk edecek her işe el atıp

sonra tekrar anlık boşluklarda tekrar düşünmek

daha ne kadar kendimi meşgul edebilirim

daha ne akdar kendimi dışarı atıp

kendimden kaçabilirim

bilmiyorum

içimi de açmak istemiyorum

açamıyorumda zaten

ne zaman konuşsa gözlerim

ışık ve aydınlık olarak gördüklerim

karanlık göz bebeklerine dönüşüyor karşımda

korkularım var

korkuyorum

en çok bu buhranlardan

bazen boktan yaşıyoruz lan diyorum kendime

bazen hiçbir anlamı yok diyorum

bazen başardığım işler ve hayatıma giren kazandığım hayatları görünce oğlum yaşamak gibisi yok diyorum

bazen gezip gördükçe her gördüğüm yerde o ilk heyecan ve oğlum hayat beeee diyorum kendime

lan yine yaşıyorsun diyorum

sonra gittiğim yerlerde kaldığım yerlerde gece çöküyor

dalga sesi rüzgar sesi ağaçların yapraklarının sesi bulutlar yıldızlar ay ışığı derken

kendimi düşüncelere bırakıyorum

bir müziğin ritmine bırakıyorum

bir bakıyorum lan ne boktan hayat

ne anlamsız hayat

çok karışığım

çok karman çormanım

bu gidişler bu kaçışlar bu savaş nereye kadar

oysa sadece beklediğim birinin içimi görmesi içimde beni bulması ve çıkarıp kendi yüreğini koyması kurtarması bir nebze

bulması birisinin beni

ama sonra diyorum işte iyiki yalnızlık var

sonra diyorum işte kim uğraşacak

sonra diyorum işte ya ben onun içini göremezsem

tek taraflılık çift taraflılık hayatlar şartlar ıdılar vıdılar

diyorum sonra sus

sus lan sus

sus artık konuşma

düğşünceler susun

kelimeler dökülmeyin susun

açma içini oğlum

her şey güllük gülistanlık de gitsin

gören sansın hayatı sen yaşıyorsun

yaptığın işlerle başarılarınla artistlen oğlum diyorum

sus diyorum susmuyor

kendime kendimce düşüncelerle

beynimi yiyorum

kendi yalnızlığıma hapsolasım var yine

yalnızlığa adayasım var hayatı

çünkü ne zaman açsam içimi

ne zaman dökülse kelimelerim

içim oluyor hep Hiç’im

aslında bir hiç’im kimsenin olmadım birşeyi

kendimin olamadığım gibi

sus lan sus

konuşma

yeme beynimi sus

anlatma kendini

bırak hayat böyle işte

attın adımı ilerliyorsun sona doğru

bırak gelsin son

sen sus

sus lan sus

…….

sssuuuuuuuusssss

 

 

ÖYLE OLMUYOR İŞTE!!!

Hayat yüzyıllardır var olan bir yapı

ve insanlarla dolu dünyanın süre gelen sistem derdi

herkesin birlikte yaşaması için birbirine benzemeye başladığı yapı

ama dostum öyle olmuyor işte

benzeyerek birbirimize

farklılıklarımızı

düşünce yetimizi

farklı görüşleri kaybediyoruz işte

amaç kendin olup başkalarıyla yaşamayı bilmektir aslında…